Πώς μαθαίνουμε ιστορία χωρίς να τη διδαχθούμε; της Αιμιλίας Σαλβάνου
Την Τρίτη 15 Νοεμβρίου 2022 παρουσιάσαμε το βιβλίο της Αιμιλίας Σαλβάνου ‘Πώς μαθαίνουμε ιστορία χωρίς να τη διδαχθούμε;’ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ασίνη.
Η Αιμιλία Σαλβάνου είναι ιστορικός με σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Συνέχισε με μεταδιδακτορικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε σε ελληνικά και ευρωπαϊκά ερευνητικά προγράμματα πάνω σε θέματα μνήμης και ιστορικής κουλτούρας. Έχει διδάξει στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο και υπήρξε ερευνήτρια στο πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης. Είναι συγγραφέας του βιβλίου Η συγκρότηση της προσφυγικής μνήμης (Νεφάλη 2018) και του βιβλίου Αρρώστια και περίθαλψη στη Μικρασιατική Καταστροφή και στους πρόσφυγες (Εφημερίδα των Συντακτών 2022). Άρθρα της έχουν δημοσιευθεί σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά.
Λίγα λόγια για το βιβλίο
Το βιβλίο εξετάζει το ρόλο της δημόσιας ιστορίας, δηλαδή της ιστορικής γνώσης, όπως διαχέεται έξω από τον ακαδημαϊκό χώρο και στον οποίο περιλαμβάνονται τα ΜΜΕ (τηλεόραση, ραδιόφωνο, διαδίκτυο, κοινωνικά δίκτυα κλπ), η ψυχαγωγία (κινηματογράφος, θέατρο, μουσική αλλά και τα βιντεοπαιχνίδια), ο τουρισμός, η διαφήμιση, η πολιτική, η «καθημερινή παραγωγή πολιτισμικού νοήματος», αλλά και η ίδια η εκπαίδευση.
Το βιβλίο, βέβαια, δεν ασχολείται μόνο με το πώς αλλά με το τι ιστορία μαθαίνουμε ή δεν μαθαίνουμε, όταν τη διδασκόμαστε. Παρουσιάζει τους πολέμους για την ιστορία στα σχολικά βιβλία και τον προβληματισμό γύρω από το θέμα της σύγκρουσης των προ-διαμορφωμένων ταυτοτήτων και της διδακτέας ύλης. Αναφέρεται, επίσης, στους διάφορους τύπους ιστορικής συνείδησης (παραδοσιακός, παραδειγματικός, κριτικός), αλλά και στις σύγχρονες προκλήσεις για τη διδακτική της ιστορίας καθώς «ιστορία δεν είναι μόνο τα μεγάλα γεγονότα».
Ασχολείται με την «κουλτούρα της μνήμης» που διαμορφώνει αντιλήψεις για τον τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας σήμερα, αλλά και με την ιστορική εκπαίδευση και την ανάγκη να αντιμετωπίζονται κριτικά από τα παιδιά οι πληροφορίες. Τέλος αφιερώνει ένα μεγάλο κεφάλαιο στην έννοια της «ιστορικής κουλτούρας» ενδεικτικό της σημασίας που δίνει η συγγραφέας στην θεωρητική προσέγγιση της έννοιας αυτής καθώς την αντιμετωπίζει σαν την έννοια «κλειδί» για την κατανόηση των πολλαπλών τρόπων, με τους οποίους σχετιζόμαστε με το παρελθόν.
